If I gave you a ticket--Nese do te jepja nje bilete?

If I gave you a ticket, would you joing me to the stations of love,happiness,longing and warmness?
But in fact you don't have to dear , as you are those stations yourself!
---------------------------------------------------------------------------------------
Nese do te te jepja nje bilete , a do me shoqeroje ne stacionet e dashurise,lumturise,mallit dhe ngrohtesise?
Por ne fakt nuk ka nevoje e/i dashur sepse vete ti je keto stacione!

Pesha e rende e ish-it

Ishi…..Te gjithe ne jete jemi ndeshur shpesh me kete nocion.
Nuk ka nje strategji te planifikuar ish-i , ai lind ne çdo vend e çdo situate .Po ashtu nuk ka as edhe nje stacion te caktuar ndalon kudo dhe kurdo.Nuk njeh kohe dhe as nuk di te beje planifikime.
Thjesht ndodh , fare thjeshte behet nje e kaluar qe dikur as do te na e merrte mendja se do te behej e tille.Nje e kaluar qe mbase dikur do te behej nje e ardhme.
Ndjesi te ndryshme le tek ne ai , te renda dhe tronditese kur nuk eshte i mirepritur dhe befas behet pjese e jetes tone , por nga ana tjeter ndjesi krejtesisht te gezueshme madje ne disa raste deri diku egoiste ne gezimin e tyre kur na ndodh ne diçka qe nuk e deshirojme me si pjese te jetes tone.
Nje gje eshte e sigurte ; sido qe te jene reagimet tona ndaj tij , pesha dhe ndikimet e tij mbi ne jane te paharrueshme , here ndergjegjevrarese,here te pabesueshme, here te lodhshme e here tragjike.
Ishi nuk para ka stil , nuk para ka sqime dhe nuk zgjedh.Mund ta hasesh realizimin e tij ne çdo fushe te jetes apo te mendimit , ne çdo perzgjedhje,mendim,doktrine,ambicje…
Perfundimi me sukses dhe shkeputja nga lidhja me diçka te padeshirueshme , drobitese , te pakendeshme na jep ne fund sa lehtesim aq edhe keputje shpirterore.
Shpesh kjo dukuri shoqerohet dhe me humbje besimi , ftohje ndaj vetes dhe zgjedhjeve qe bejme , humbje guximi , humbje nxitjeje dhe humbje deshire ndaj zgjedhjeve te reja.
Te qenurit ish , apo te lenurit perballe me idene e diçkaje tashme te mbaruar dhe detyrimi qe na le jeta per ta pranuar ate si pjese tonen dhe te zgjedhjeve apo veprimeve tona te ardhshme , mund te na shkaktoje dhe ndjesi turpi e shmangjeje ndaj fakteve te jetes , apo ndaj shoqerise ,madje dhe ndaj vetes tone.
Kur nocioni i ishit eshte i papritur apo i padeshiruar tronditja e pesuar , shoku i shkaktuar na ben madje dhe te kalojme kufinjte e realitetit , duke na futur ne boten e trillimit dhe enderrimit vetjak.Kjo eshte nje nga gjerat qe ne qeniet e dobeta njerezore aplikojme shpesh.Sa here na ka detyruar pesha e rende e ishit te trokasim ne portat e enderrimit apo te vetemashtrimit!!!

Eshte e rende pesha e ishit..Sidomos kur perveç luftes qe ti ben me shpirtin dhe unin tend per te mundur ta pranosh ta perjetosh ate , te jesh e detyruar dhe ta pranosh ate me ze dhe madje dhe te firmosesh pranimin e tij.Duket si e pabesueshme por ja qe ndodh!
Eshte çmendurisht e tmerrshme , por medet ! , dhe aq e vertete…
Dikur edhe une kam kaluar neper kete terr…

Ne nje dhome te ngurte me drita alivanosese neoni , ne nje dhome te ngrire qe dukej sikur vinte nga nje bote tjeter , nje infermiere me fytyren e saj te mermerte te sheshuar nga çdo lloj rrudhe mimike dhe emocioni , me pyeti me zerin e saj acarueshem energjik:

- Juve jeni vajza e ishit??? Ju lutemi firmosni kete raport exitusi (ishi i jetes ne gjuhen e mjekesise)…

Çfare pyetje ishte kjo?Si priste ajo nga une ti jepja nje pergjigje te sakte per diçka qe une nuk e konceptoja , qe nuk e besoja dhe nuk doja ta besoja?Une nuk doja ta njihja kete ish , nuk doja ta pranoja…
Njeriu eshte aq i pashprese e i pambrojtur ndonjehere saqe behet fare enderrimtar e po aq lehte i genjyeshem.Ne kete menyre shpirti i tij mund te lodroje ne çfaredolloj kufiri te jete perveç atij te realitetit…Ashtu siç isha dhe une ne ato momente.
Si fillim e pashe infermieren venger…Me pas e kuptova se ajo nuk ishte ne nje vend-ndodhje me mua ndaj nuk kishte sesi te flisnim te njejten gjuhe.Keshtu qe nuk fola sepse dhe po te flisja nuk do te thoja dot kurrfare gjeje.
Infermierja me kerkoi dhe nje here te firmosja formularin e exitusit dhe vazhdoi te me shikonte me vemendje teksa hodha firmen me te veshtire , me genjeshtare te jetes time.
Une nuk e besoja ate qe nenshkrova , ndaj si e tille nuk mund ta quaj si te vertete.

Eshte e rende pesha e ishit…E rende pesha qe le boshlleku i nje te ardhme te djegur per tu kthyer ne nje te shkuar shterpe..

Dedikuar babit tim , te dashur dhe te paharruar , me tere mallin dhe zbrazetine çjerrese qe me la largimi i tij keto 6 muajt e fundit: (

Ne , brezi "i humbur" ....

Ishim diçka me pak se adoleshente kur filloi çdo gje.Ende pa arritur te kuptonim diçka u zhytem ne vorbullen e ndryshimeve se bashku me vendin tone.
Ju futem kesisoj nje rremuje te zhurmshme nga ku nuk dolem dot me.Mbase ende te papergjegjshem per ate qe benim , por me deshiren per te arritur perhere e me mire , shumica jone u largua nga familja , vendi i vet.
U larguam drejt nje te panjohure , drejt nje gjeje qe as na ftonte ,as na largonte.Me shpresat per me mire , por me bezdine , me ankthin e se panjohures ne shpirt.
Pas perballjes se pare me te rene , filluan , sigurisht , pse ç'prisnit tjeter perpjekjet per asimilim:(
Njeriu keshtu qenka gatuar.Do patjeter qe te sosi diku , i pelqen apo jo destinacioni.
E çuditshme sesi mund te fshije njeriu çdo gje , apo sesi mund te fshehe nen ndergjegje vetem per hir te ketij qellimi.
Fillimi qe i veshtire sigurisht.Fillimet jane perhere te veshtira.
Larg familjes, larg vendit , larg kujtimeve , larg botes tende , larg traditave te dashura , larg femijerise ..... , larg pafajsise, larg te perhershmes tende...
Nuk eshte e lehte.
Por nderkohe je i detyruar te vraposh me nje hop me te tjeret , nuk e ke luksin e soditjes, meditimit te sjelljeve te tua dhe ambjentit qe te rrethon.
Dhe ja vjen nje dite qe ti behesh pjese e ketij ambjenti , pjese e kesaj gjeje dikur te re per ty... Vjen nje dite qe ti shikon se ke perftuar zakone , mendime , ide, besime , doktrina te reja...
Nuk i perket me vetem se kaluares dhe unit tend te vjeter.Sado qe e mendon ate vazhdimisht .. sado qe te mungon vazhdimisht..
Befas e ndjen veten ne mes te nje udhekryqi gjigand.Jeta jote nuk eshte me njeshe por e ndare ne mijera copa , si copat e nje pasqyre te bere cope e therrime.Secila cope me pasqyrimet , reflektimet e saj.
Mbase e vetmja gje qe mund te te zgjoje sadopak nga kjo zhgjenderr eshte koha qe ka kaluar si pa ndjere dhe ka reflektuar kudo gjurmet e saj.
Sheh qytetin tend te ndryshuar , me nje ritem jete tjeter qe ti nuk e kap dot me , nuk ja ndjen dot me pulsin , sheh se pothuajse te mungon krejtesisht shoqeria jote shumica dhe ata si ty jane larg , sheh se nuk ka me gjurme te jetes tende ne asnje cep.Sheh prinderit e tu me te plakur dhe me pak energjike dhe te dhimbset koha qe nuk ke kaluar me ta .Kohe kjo e shpenzuar per tu bere pjese e se rese , per te sfiduar peshen e se papritures ...
Por ne fakt çfare ke arritur:Ndihesh ende i huaj ne vendin ku tashme jeton ,e misafir ne vendin tend.Ndjen se nuk i perket me asgjeje 100% dhe asgje nuk te pret me .
Keshtu pra jemi ne , ky brez.
Njerez pa 1 destinacion te caktuar , pa nje prehje konstante ...
Njerezit e brezit te humbur....

Eni Turkeshi